REALIDADE E PROPAGANDA

Si a realidade non se adapta ás previsións, é que está errada. Así o enuncia coa solemnidade vacua que o caracteriza, o Presidente Feijoo. Onte en relación coa EPA, os peores datos da historia de Galicia, onde aduce que está mal, que é incorrecta, que non mide.... o que Feijoo decide que debe medir. Hai días era o Padrón, aproveitando para explicar cunha levedade insultante para a intelixencia, como debe interpretarse.

Nesa labor, titánica, de cambiar o mundo real, digna dos herois mitolóxicos, non está só. A meirande parte dos medios de comunicación galegos, escritos, silenciaron o dato histórico da EPA, resaltando algun dato, como os cen mil fogares con todolos seus membros en paro, pero evitando suliñar que a cifra histórica de parados cuestiona o conxunto da política popular.

Asistimos ó manual de comunicación popular. O Goberno central, incurso na mesma situación, fala da creación futura de emprego para evitar dar conta dos resultados do último bienio. Promesas etéreas pero nunca recoñecementos de fracasos e sobre todo modificacións nas políticas. Mesmo no Plan de Estabilidade remitido a Bruxelas, sen debate político previo, se anuncian novos recortes no sector público e polo tanto nas prestacións sociais.

En Galicia, Feijoo proclama un novo plan de solo industrial, cando existen varios millóns de metros cadrados dispoñibles e a Xunta non quere facilitar o acceso das empresas en condicións acordes co mercado actual, para non destapar a quebra financiera das entidades xestoras do solo.

CINCO ANOS DE FEIJOO

A pasada semana un xornalista preguntoulle ó Presidente da Xunta por unha realización da que sentira orgullo. A maioría absoluta, foi a sua resposta. Nin un feito, obra ou dato relacionado coas persoas que fora consecuencia do acción do goberno. Só orgullo persoal e partidista e unha preocupante insensibilidade cando a meirande parte das persoas deste pais, vive peor, como consecuencia das  reformas conservadoras.

A Xunta está defendendo o modelo económico das grandes corporacións: devaluación de salarios e custos sociais como modelo productivo. Mentras o gasto público  en innovación e competitividade redúcese. Últimos datos oficiais: 90% dos novos contratos son precarios, para ocupacións de: camareiros, vendedores de tenda, persoal de limpeza, peóns, os oficios menos cualificados, onde a rotación é doada e os salarios máis baixos. 

En paralelo, aumentan os empregos a tempo parcial, 150.000, con salarios en moitos casos de 300 a 400 euros e polo tanto retorna o pluriemprego, medrando catro veces a media española. Por primeira vez na historia, un posto de traballo non garantiza fuxir da pobreza nin o esforzo na formación é garantía de salarios dignos. Hai 115.000 persoas subempregadas

Por eso 120.000 xóvenes, un de cada cinco, emigraron, porque nin existen oportunidades nin se preven. Despilfarramos o mellor capital humano, afondando a crise demográfica. E para os que quedan, paro e pobreza. Segun o IGE o risco de pobreza ameaza a un terzo da mocedade e a un cuarto da poboación total.

A parálise do Goberno afecta a tódalas áreas. Onde prometeron acuicultura, nin un metro cadrado construido. No plan eólico, nin houbo investimentos, nin emprego. O investimento publico está  reducido a mínimos. Fronte á parálise da construcción,  nin vivenda protexida nin política de rehabilitación. No sector lácteo só foron asinados seis contratos de longa duracion no ultimo ano. Estamos mal posicionados ante o fin das cuotas e a reestructuracion do sector. En solo industrial, hai casi mil parcelas improductivas, onde so medra a herba pero o Goberno dificulta o acceso das empresas. Os principais portos de Galicia, retroceden no ranking español.

A renda familiar retrocedeu unha década mentras se elevaban impostos, taxas e prezos, se conxelaban pensións e se encarecían todolos servizos básicos. As familias están asfixiadas, sen recursos e sobre todo sen esperanza. O pais esmorece: perdimos 50000 habitantes

Todolos indicadores económicos e sociais son peores que hai cinco anos. É o fracaso rotundo dunha política económica, ou da falta de política e do exceso de dogmatismo ideolóxico.

EMIGRACIÓN OU RESIGNACIÓN

Os voceiros do Goberno pregonan que xa estamos na senda do crecemento ainda que os expertos e o Instituto de Estudos Fiscais do  Ministerio de Facenda, retrasan a creación de emprego ó 2017. En Galicia non cabe ese leve optimismo cando temos 277.800 persoas paradas, cun crecemento porcentual maior ca media estatal, e unha taxa de actividade seis puntos menor. Co Sr. Núñez Feijoo como Presidente,   traballan 180000 persoas menos, a ocupación baixou un 16% e a afiliación á Seguridade social, un 13%, unha das peores cifras de España. Medrou o desemprego nun 70% e baixou o  orzamento para combatilo nun 65%. Unha sorprendente resposta da Xunta.

Si atendemos ó PIB, no ano 2012 habia un diferencial positivo de sete décimas co Estado, no 2013 reduciuse a unha décima, e incrementouse a destrucción de emprego e a caída do consumo. É certo que melloran as exportacións, onde Inditex e Citroën representan a metade, e ainda asi estamos 15 puntos por debaixo da media española, e con menos peso relativo en España que co anterior goberno.

A Xunta non está  axudando ás empresas. O Igape está paralisado, sen influencia na economía. No orzamento do 2013, ficaron  sen executar dous terzos das transferencias para investimentos. O sector enerxético está destrozado. O crédito non remonta, temos dez puntos menos ca media estatal, ademais de perder as entidades financieiras propias. Sen crédito e sen axudas públicas, a actividade económica está ralentizada.

A politica máis exitosa do Sr. Feijoo é o impulso da emigración, cada ano marchan 29000 persoas, moitas delas altamente cualificadas. A licitación pública, unha das pancas tradicionais contra a crise,  é a mais baixa do século. Co goberno Touriño era do 5% do PIB, hoxe é do 1%. Non hai licitación pero si pelotazos, na  autopista AG-53, por exemplo, nada menos que de 1552 m€,  no hospital de Vigo, nos concursos para privatizar a sanidade. Concursos tramposos para favorecer o capitalismo de amiguetes, pero incapacidade de xerar investimentos ou emprego. En Galicia so melloran os que xa eran moi ricos. Ningun colectivo  está mellor que antes, nin en salarios, nin en oportunidadades, nin en servizos públicos

O Sr. Feijoo poderá viaxar a México, que representa o un por cento das exportacions galegas, e decirnos que haberá unha morea de contratos, malia que nengunha empresa respalde esas verbas. Ou a Panamá, irrelevante na relacion comercial de Galicia. Xa estivo ali o ano anterior con nulos resultados. Como estivo o Conselleiro de Industria en China co mesa ausencia de contidos. Entre outras, a Xunta carece dunha estratexia de acción exterior creíble.

Estamos en declive, demográfico, industrial, con menos gasto en i+d, sen crédito, sen investimento público. As veces, como somos menos, producimos un efecto estatístico enganoso, por exemplo, medra a productividade porque se desploman os salarios e o número de traballadores, non por melloras tecnolóxicas ou innovadoras.

Pore toda resposta, o Partido Popular, a Xunta e o Sr. Feijoo ofrecen emigración ou resignación.

RETROCESO HISTÓRICO

Hai nada menos que 40 anos, Francia, aprobaba o dereito da muller a abortar cunha lei de prazos, impulsada por un goberno da dereita e por unha ministra excepcional, Simone Veil. A lei tivo o pleno apoio da esquerda. Esa lei dura ata hoxe. O pasado mes un goberno socialista propuxo eliminar a mención a estados de angustia ou desamparo considerada inasumible na sociedade actual, e un sector importante da dereita francesa votou coa esquerda. Un exemplo  dos dereitos das mulleres como política de Estado por riba das diferencias partidarias.

O primeiro goberno socialista de España, regulou o aborto no ano 1985, cunha lei de supostos. A dereita (Alianza Popular) votou en contra, acudindo ó Tribunal Constitucional para suspendela. Posteriormente unha reforma do Código Penal, tamen tivo a oposición popular. Malia todo, durante 25 anos, esa lei permitiu legalizar unha necesidade, ao prezo dunha inseguranza xurídica  utilizada para encausar a moitos médicos e mulleres. Era necesario aprobar unha lei de prazos, semellante ás de Europa. Fíxose no 2010, co Partido Popular novamente en contra, e outra vez foi recurrida.

Fronte á máxima liberdade en Francia e na meirande parte dos países europeos, agora se  propón unha drástica limitación, con condicións disuasorias e mesmo vexatorias, que levarán a moitas mulleres á clandestinidade , a condicións humillantes en mans de persoas sen escrúpulos. Outra vez  veremos mulleres desangradas por prácticas abominables.

É unha  proposta  cínica e farisaica. Para ás persoas acomodadas, Francia ou Portugal. Para as demáis, un castigo en forma de inferno burocrático. Volvemos o nacionalcatolicismo máis rancio e opresivo. España con Malta, Polonia e Irlanda, serán os únicos paises onde os gobernos dependen do púlpito.

Feijoo e os seus, minten. Non queren volver á lei de 1985, que nunca apoiaron e que está superada. Queren obstaculizar o dereito da muller á libre elección, con supostos, condicións, trámites. Queren obligalas a confesar motivos, como si estiveran delinquindo. E queren ter o poder de decir non ás necesidades das persoas. A eso se che llama dependencia. Minten tamén  cando falan das mulleres de 16 ou 17 anos que hoxe están obrigadas a informar os seus pais ou titores, agás cando se poida derivar maltrato, violencia ou desamparo. Queren mulleres dependentes da vontade de terceiros, sexan médicos ou psiquiatras, como si foran enfermas mentais ou persoas disminuidas. 

A maternidade é asunto exclusivo da muller, calquera inxerencia é inaceptable.

SOGAMA S.A., FRACASO IRREVERSIBLE

No ano 1997, o Goberno Popular instaura un modelo de tratamento do lixo centralizado en Cerceda, onde se procedería á incineración e valorización da totalidade dos residuos domésticos sólidos de Galicia, mediante un sistema de traslados por estrada e ferrocarril, dende un conxunto de plantas empacadoras. Posteriormente vanse creando estruturas específicas para determiñados productos industriais. O tratamento faise a medio dunha sociedade mixta a Sociedade Galega de Medio Ambiente S.A, onde a empresa Gas Natural Fenosa ostenta o 49% das accións.

Durante o goberno Touriño, con Pachi Vázquez como Conselleiro de Medio Ambiente, se deseña un novo Plan de Residuos que tenta adaptarse ás directrices da Unión Europea. O Plan foi sometido a unha ampla consulta. No ano 2011, o Goberno Feijoo o sustitue polo actual. Posteriormente planifican unha segunda planta de incineración no Irixo, para cubrir as necesidades do sur de Galicia e con cargo ó concurso eólico. Éste, como é sabido, foi un obxectivo totalmente fracasado e a segunda planta está esquecida. A planta de Cerceda non ten capacidade para tratar as 800000 Tm que recibe anualmente.

A día de hoxe, o 30% dos residuos enviados a Cerceda, non se trata e vai a un vertedoiro, ampliado continuamente. Dous terzos dos residuos se incineran e arredor do cinco por cento son reciclados. Os Concellos pagan por Tonelada métrica enviada, a prezo de incineración. En Europa se recicla sete veces máis, en España cinco veces máis. Pero en Galicia se incinera máis que en ningures. En consecuencia, soportamos un custo medioambiental moi elevado, en forma de emisións atmosféricas e tamén polo custo de transporte.

Dende hai uns meses e como consecuencia da reordenación do sector eléctrico que impulsa o Goberno Rajoy, desapareceron as primas á producción eléctrica e a coxeneración, co que SOGAMA entrou en perdas. A Xunta reaccionou incrementando a factura nun 34% a partires do vindeiro 1 de marzo, e trasladando ós Concellos a responsabilidade de aplicar e máis explicar ós cidadáns esa exacción escandalosa.

Diante desa situación o PSdeG-PSOE propon un novo modelo baseado nas directrices europeas, reducindo o volume de residuos, reciclando e impulsando a reutilización. Reclama igualmente a participación dos Concellos e a derrogación do novo canon. Ademáis de presentar no Parlamento unha Proposición de Lei nese senso e das medidas de presión que impulsan os Concellos socialistas.

O novo modelo, inaprazable e imprescindible, esixe un labor de concienciación social e pode convertirse nun dos obxetivos estratéxicos das vindeiras eleccións municipais. Nos debates promovidos polo Grupo Parlamentario, as experiencias do Barbanza, Piñor e Nostián, únicas alternativas existentes a SOGAMA, foron amplamente comentadas. Demostrase que é posible outro modelo, con menores custos e sostible medioambientalmente.

EL DILEMA DE ESPAÑA

 

Con ese título, un conocido economista se apunta a la moda editorial, libros y propuestas sobre la crisis. El dilema, en sus palabras, es elegir entre Dinamarca y Venezuela como modelos de futuro. Y el libro, ameno y didáctico, no deja lugar a dudas sobre el futuro próspero que nos aguarda en una Dinamarca del sur. Lástima que la simplificación extrema de los argumentos, siembre más dudas que certezas.

La obra tiene dos partes. En la primera se analizan los datos económicos, la burbuja inmobiliaria, la economía del conocimiento y en seguida se pasa a uno de los tópicos más utilizados en nuestros días, la selección de las élites, en la línea de las teorías de Acemoglu y Molinas.A partir de ahí el libro se desliza hacia el voluntarismo, la acumulación de lugares comunes en el periodismo actual, como la reducción del Estado, la educación, el sistema político o Europa. Un pensamiento neoliberal, teñido de grandes afirmaciones y de nulo análisis de tipo sociológico o territorial. Soluciones fáciles que si otros no las han aplicado será porque los problemas son más complejos de lo que cabe en una obra divulgativa y de circunstancias

SITUACIÓN CRÍTICA NA SANIDADE

O Sistema Público de Saúde foi creado no ano 1986, presidencia de Felipe González, co voto en contra de Alianza Popular, que non aceptaba o modelo de universalidade e gratuidade, defendendo, o carácter particularista, en síntese, que nin todos iguais, nin igual para todos. Un cuarto de século máis tarde, o Partido Popular, o seu sucesor natural, está modificando fondamente ese modelo, tan valorado polos cidadáns. Queren impoñer un modelo de mercado, onde saúde e protección social son mercadorías ó alcance de quen as paga, quedando para a maioria servizos devaluados, con menos recursos e con limitacións de todo tipo, xeográficas, económicas, de persoal.

O modelo socialdemócrata de servizos públicos universais, tivo consecuencias: máis igualdade, maior nivelación de rentas, mellora da esperanza e da calidade de vida. Si no inicio da democracia so tiñan asistencia sanitaria pública a cuarta parte dos cidadans, nos anos pasados chegou a ser universal.

Feijoo e Rajoy impulsan un cambio de modelo sanitario arbitrariamente, so con argumentos ideoloxicos: non hai estudos previos, nin libros blancos, nin consultas os expertos. Todas e cada unha das decisions, máis de 30 ata hoxe, están orientadas  a modificar sustantivamente o carácter do servizo público de sanidade que coñecemos, reducindo a universalidade, reducindo a cobertura, implantado dobles pagos, impostos e taxas, e privatizando progresivamente

 As decisións do PP de Rajoy, do PP de Feijoo, ademais de interesadas, son arbitrarias e discriminatorias. readscribindo a centos de miles de cidadans do sur de Galicia a outra área sanitaria. Descapitalizar clínicamente Vigo e Pontevedra é unha barbaridade social, clínica e política. Como non son votados nesas áreas, castigan ós cidadáns nos seus dereitos.

Implicitamente recoñecen o fracaso do novo hospital de Vigo inaugurado, mesmo bautizado, hai tres anos, pero que  ainda non funciona. Será máis pequeno do previsto e mais custoso, non cubrirá as necesidades de atención dos vigueses e carecerá de servizos de alta especialización. Un hospital comarcal ampliado, un Povisa bis. Igual vai a acontecer en Pontevedra.

Feijoo reitera a privatización, impulsada hai vinte anos por Fraga, Romay Beccaria e o propio Feijoo a medio das fundacións sanitarias. Fracasaron e tiveron que ser rescatadas polo goberno Touriño, incorporando ós seus 800 profesionais ó sistema público. Como fracasaron en Valencia, en  Madrid, no Reino Unido, e nestes dias en Castela-Mancha.

Feijoo rebaixou  o gasto social  casi oito puntos, que se traducen en centenares de profesionais menos, en condicions de traballo sanitario máis dificiles e que repercuten na atención os doentes.

Agora impoñen un modelo de xestión que desarticula os hospitais, crea taifas de intereses, modifica o rexime laboral dos traballadores e impon unha loxica de mercado na atención o cliente. O futuro xa se albisca, duas clases de usuarios.

En medio de ese caos provocado, Feijoo engade gasolina o lume, amparando conductas que soliviantan os funcionarios públicos de todolos niveis, defendendo o comportamento da conselleira de sanidade, incursa nun caso de nepotismo, que non é presunto, que está sentenciado pola xustiza. e que, segun fontes do sector, non é aillado.