miércoles, 12 de febrero de 2014

SITUACIÓN CRÍTICA NA SANIDADE

O Sistema Público de Saúde foi creado no ano 1986, presidencia de Felipe González, co voto en contra de Alianza Popular, que non aceptaba o modelo de universalidade e gratuidade, defendendo, o carácter particularista, en síntese, que nin todos iguais, nin igual para todos. Un cuarto de século máis tarde, o Partido Popular, o seu sucesor natural, está modificando fondamente ese modelo, tan valorado polos cidadáns. Queren impoñer un modelo de mercado, onde saúde e protección social son mercadorías ó alcance de quen as paga, quedando para a maioria servizos devaluados, con menos recursos e con limitacións de todo tipo, xeográficas, económicas, de persoal.

O modelo socialdemócrata de servizos públicos universais, tivo consecuencias: máis igualdade, maior nivelación de rentas, mellora da esperanza e da calidade de vida. Si no inicio da democracia so tiñan asistencia sanitaria pública a cuarta parte dos cidadans, nos anos pasados chegou a ser universal.


Feijoo e Rajoy impulsan un cambio de modelo sanitario arbitrariamente, so con argumentos ideoloxicos: non hai estudos previos, nin libros blancos, nin consultas os expertos. Todas e cada unha das decisions, máis de 30 ata hoxe, están orientadas  a modificar sustantivamente o carácter do servizo público de sanidade que coñecemos, reducindo a universalidade, reducindo a cobertura, implantado dobles pagos, impostos e taxas, e privatizando progresivamente

 As decisións do PP de Rajoy, do PP de Feijoo, ademais de interesadas, son arbitrarias e discriminatorias. readscribindo a centos de miles de cidadans do sur de Galicia a outra área sanitaria. Descapitalizar clínicamente Vigo e Pontevedra é unha barbaridade social, clínica e política. Como non son votados nesas áreas, castigan ós cidadáns nos seus dereitos.


Implicitamente recoñecen o fracaso do novo hospital de Vigo inaugurado, mesmo bautizado, hai tres anos, pero que  ainda non funciona. Será máis pequeno do previsto e mais custoso, non cubrirá as necesidades de atención dos vigueses e carecerá de servizos de alta especialización. Un hospital comarcal ampliado, un Povisa bis. Igual vai a acontecer en Pontevedra.


Feijoo reitera a privatización, impulsada hai vinte anos por Fraga, Romay Beccaria e o propio Feijoo a medio das fundacións sanitarias. Fracasaron e tiveron que ser rescatadas polo goberno Touriño, incorporando ós seus 800 profesionais ó sistema público. Como fracasaron en Valencia, en  Madrid, no Reino Unido, e nestes dias en Castela-Mancha.

Feijoo rebaixou  o gasto social  casi oito puntos, que se traducen en centenares de profesionais menos, en condicions de traballo sanitario máis dificiles e que repercuten na atención os doentes.
Agora impoñen un modelo de xestión que desarticula os hospitais, crea taifas de intereses, modifica o rexime laboral dos traballadores e impon unha loxica de mercado na atención o cliente. O futuro xa se albisca, duas clases de usuarios.

En medio de ese caos provocado, Feijoo engade gasolina o lume, amparando conductas que soliviantan os funcionarios públicos de todolos niveis, defendendo o comportamento da conselleira de sanidade, incursa nun caso de nepotismo, que non é presunto, que está sentenciado pola xustiza. e que, segun fontes do sector, non é aillado.


martes, 21 de enero de 2014

SER ESPAÑOLES

Una obra colectiva que repasa los distintos elementos que han conformado las distintas construcciones imaginarias de los nacionalismos habidos en el Estado, acotadas al último siglo. Desde los de carácter simbólico como la bandera, el mapa o los mitos, a los ideológicos: historia, religión, monarquía, Hispanidad. La obra aporta también estudios sobre otros elementos que conforman esa peculiar visión de cada nacionalismo: las lenguas,los toros, el deporte, la música, el cine e incluso el turismo.

Los autores, una veintena de investigadores universitarios, ofrecen un texto extenso, 600 páginas, bien documentado y ampliamente anotado.

Obra densa, llena de sugerencias y también desigual como ocurre en todas las obras colectivas, pero que contiene muchas reflexiones poco habituales. El capítulo sobre la imagen de la República, quizás el menos histórico y más discursivo, es también uno de los más innovadores

domingo, 19 de enero de 2014

EL FINAL DE LA POLÍTICA

El autor, conocido analista francés y autor de otros interesantes textos, traza aquí una visión demoledora de la evolución de la política durante los últimos 30 años. Como consecuencia de la globalización, que ha vaciado de poderes a los Estados, de la nueva comunicación que ha impuesto la inmediatez y el consumo de informaciones, así como de los cambios sociales, la política se ha transformado en performance, en actuación mediática.

La consecuencia, explica Salmon, es una banalización de la realidad, sustituida por la comunicación, una desacralización del poder y por lo tanto su deslegitimación.

El libro, que no es de lectura fácil, abunda en ejemplos, especialmente sobre los últimos Presidentes franceses pero también sobre otros países, y sigue la estela del discurso de Foucault sobre la función del poder.

Es curiosa la atención que dedica a una película muy interesante,"El ejercicio del poder", comentada aquí . 
Se trata de una representación de las tesis del libro. Éste, por otra parte, es  muy crítico con la izquierda por haber aceptado el lenguaje político  de la derecha, algo que también denuncia Lakoff, en su conocida obra. Así, aún manteniendo valores diferentes, la aceptación como únicas de  soluciones en el marco de ideas impuesto por el actual capitalismo, ha desnortado a la izquierda.

domingo, 12 de enero de 2014

RECORTAR A VOZ DOS MÁIS FEBLES


Cinco anos de Feijoo como Presidente galego, dabondo para saber das suas limitacións como gobernante. Na economía anotemos o desemprego, consolidado nos 270000 parados, e a caída das persoas cotizantes á Seguridade Social. Así como o desplome de sectores outrora punteiros como a construcción naval, a parálise do sector eólico e a perda da cuarta parte do emprego industrial existente. O poder financieiro propio, desaparecido. No ámbito social lembremos a reducción de dereitos e de servizos públicos. En paralelo a presión fiscal rampante, co incremento de todo tipo de impostos, taxas e prezos. As consecuencias, empeoramento do nivel de vida para a meirande parte das persoas, incremento da desigualdade, da emigración e da exclusión.

Son problemas suficientemente importantes para terse constituido en outras tantas liñas de forza da Xunta de Galicia. Pero Feijoo funciona noutro rexistro. Coa economía abandoada e as Caixas de Aforros liquidadas. O concurso eólico que debería crear 13000 empregos e investir 6000 millóns de euros, esquecido e cunha reforma eléctrica que liquida ás enerxías renovables galegas mentras dispara as tarifas para os consumidores.

A axenda política de Feijoo nestes anos tivo poucas prioridades. A fusión das Caixas e o concurso eólico, ambos rematados en sonoros fracasos. A fusión de dous pequenos concellos rurais, Oza e Cesuras, presentada como fito histórico, non tivo ata agora consecuencia algunha, agás que o único investimento empresarial previsto non será executado. E finalmente a reducción de escanos no Parlamento.

Unha reducción que leva a marca do estilo Feijoo. Anunciada reiteradamente para tapar outras deficiencias e sempre adiada. Enfatizando un asunto menor e menosprezando unha reforma máis ambiciosa do funcionamento das institucións políticas, como reclama un sector importante da sociedade. E sempre rexeitando calquera tipo de consenso.

Reducir o tamaño do Parlamento nunha quinta parte non mellora en absoluto o funcionamento das institucións, nin a calidade da democracia, nin o pluralismo. Nin as contas autonómicas, onde o aforro sería bastante menor dunha diezmilésima. Reducir forma parte do imaxinario que o PP tenta impoñer: menos debate, menos explicacións, menos control. Con tódalas suas limitacións o Parlamento é o único lugar onde calquera problema pode ser discutido e onde a capacidade do Goberno para impedilo é menor. É o último lugar, as veces o único, que recolle as preocupacións de calquera cidadán ou colectivo. Con independencia da eficacia desa liberdade de debate. Silencialo máis, só beneficia ó poder. Reducilo só perxudica ós que non teñen voz pública.

Pero si falamos seriamente da reforma da política galega, compre mellorar a participación dos cidadáns no procedimento lexislativo, hoxe excluidos, e ampliar o tempo de funcionamento da Cámara e a accesibilidade pública. Aceptar as comisións de investigación e de estudo. Impulsar a rendición de contas sistemática. Mellorar a contratación pública de bens e servizos. Facilitar o libre acceso á documentación das Administracións. Impulsar as medidas de prevención da corrupción, cando hai 150 procedimentos xudiciais abertos en Galicia. Ou reducir custos económicos nas campañas electorais, revisando a duración e os gastos necesarios.

Son as cuestións que están no debate social e que Feijoo prohibe tratar. Como prohibe o coñecimento das relacións da trama Gurtel coa Xunta de Galicia, ou o presunto financiamento irregular do seu Partido, ou os intereses do señor Marcial Dorado na Xunta. Como prohibe que a Comisión de investigación sobre as Caixas e a Comisión de Prevención da Corrupción, funcionen con normalidade e cheguen a conclusións. Velaí a visión democrática do Presidente.




martes, 24 de diciembre de 2013

RETROCESO DEMOCRÁTICO

Maquiavelo deixou escrito que as persoas en situación de poder sempre actuarán segun a mezquindade do seu espíritu, no suposto de que teñan marxe dabondo para facelo.

Esa sentenza clásica admite duas interpretacións. Unha, que os gobernantes son inevitablemente corruptos. En sentido político, que toman decisións atendendo a preocupacións de facción, partido ou particulares e non polo ben común. Ésta é unha interpretación cínica, quizais a que teñen moitos cidadáns.

Pero Maquiavelo tamén permite outra interpretación: os gobernantes son intrinsecamente corruptibles. Ainda que poidan tomar decisións baseadas no ben común non debemos confiar en que o fagan si non existen trabas e controis ó abuso do poder. Ésta é unha actitude realista, que non cuestiona o que fan as persoas co poder, sinon o que o poder fai sobre as persoas.

Nada esixe tanta vixianza como o poder. Nas sociedades avanzadas esa función está cuberta en parte polos medios de comunicación e noutra parte pola capacidade de control da oposición política. A descarada publicidade que a Xunta insire nestas datas, con lemas e sen contidos, non sirve ás necesidades de coñecemento dos cidadáns sinon á influenza indirecta sobre os medios.

Un dos principios básicos da función de control é a transparencia, a accesibilidade á información, nun senso amplo: acceso ás decisións formais, pero tamén ós antecedentes, posturas das partes, intereses.

En Galicia vimos observando unha regresión do Goberno Feijoo. Cando a sociedade camiña na dirección de transparencia, cun notable precedente na lei galega 4/2006 e recentemente na lei estatal 19/2013, o goberno galego vai na dirección contraria.

As restriccións do goberno galego á información non son gratuitas. A oposición ten presentado centenares de peticións que foron desatendidas. Só o  grupo socialista presentou no último ano 334 solicitudes de documentación ó abeiro do artigo 9 do regulamento, que ordena a entrega da mesma por parte do goberno. Fican sen resposta máis de 150, o 45% do total.

Entre elas numerosos informes aprobados ou vistos en Consellos da Xunta. Sobre asuntos tan publicitados e tan relevantes económicamente como os contratos e intereses da empresa Pemex, as liñas de axuda do Igape, a empresa Pescanova ou sobre a auditoria de KPMG ás caixas de aforros. Igualmente negouse información sobre as empresas que aparecen no sumario Gürtel e que contrataron coa Xunta de Galicia, con presunto financiamento irregular en favor do grupo popular. Como tamén denegaron información sobre as contratacions do Sergas, nos anos nos que estaba dirixido polo señor Feijoo coas empresas do grupo de Marcial Dorado, unha escurachistoria que mancha a imaxe do presidente.

Esas omisions de información e outras moitas ofrecen unha imaxe preocupante: o que o goberno quere ocultar, ou ben compromete a sua honorabilidade, ou ben os documentos desminten os anuncios oficiais ou non teñen contido

Ainda hai máis. O Grupo socialista,  dende que goberna o sr. Feijoo demandou 90 comparecencias do presidente ou dos conselleiros. Nunca foron atendidas, como si as comparecencias do goberno foran graciosas e non debidas e os cidadans non tiveran dereito a coñecer e debatir as liñas de acción do goberno. A Xunta comparece so cando quere, para falar do que quere.

O Presidente Feijoo, como o sr. Rajoy, tentan reducir a democracia a unha forma limitada de control. Xa sabemos do seu noxo cara o Parlamento, en Galicia como noutras comunidades, e do noxo cara os Concellos, en favor das Deputacións, onde non hai cidadáns nin eleccións directas. Sabemos do temor a medios públicos de comunicación medianamente independentes, como evidencian os dous anos de retraso na reforma da Crtvg.

Dende hai cinco meses a maioria popular ten bloqueada a comisión de investigación sobre as caixas de aforros e tamén bloquea a comisión de estudo de medidas para a prevención da corrupción.

Actúan así por interese electoral, por cálculo cortoplacista, antepoñendo os intereses de partido ós intereses do Estado e da sociedade. É a mesma razón pola que Rajoy, que presuntamente tolerou sobresoldos irregulares, ignora os problemas da sociedade catalana optando por unha confrontación crecente que polariza a sociedade e produce crispación.

jueves, 28 de noviembre de 2013

FEIJOO LIQUIDA NOVAGALICIABANCO

El FROB ha decidido iniciar el proceso de venta de Novagalicia Banco, con el pleno respaldo de la Xunta de Galicia. Se desconocen los motivos de esa urgencia, que solo afecta a la entidad gallega, toda vez que el plazo otorgado por Bruselas finaliza en 2016. Existen dos posibilidades, la venta a otro banco nacional, que reestructurará la red, despedirá personal y trasladará los órganos de decisión, o la venta a un fondo de inversiones extranjero que antes o después venderá de nuevo. Hay que recordar que la entidad ha recibido diez mil millones de euros entre fondos estatales y comunitarios y que el FROB venderá con pérdidas. Pero nadie estima necesaria una explicación a los contribuyentes.

La pregunta pertinente es por qué se desprecia la posibilidad de mantener la entidad. Es cierto que la actuación previa de la Xunta, implicando a diferentes inversores en el capital del banco, resultó un fracaso y los implicados perdieron 70 millones de euros. Aún así, la necesidad de un banco gallego es unánimente compartida por el mundo empresarial. Galicia será la única comunidad histórica sin entidades financieras propias tras la desaparición en los últimos años de Caixanova, Caixagalicia, Banco Pastor, Banco Gallego y Banco Etchevarría. Por el contrario, Cataluña, País Vasco o Andalucía mantendrán sus entidades. Las consecuencias para el crédito en el futuro, el compromiso con los proyectos o el mantenimiento de la antigua obra social, son previsibles.

El actual equipo gestor del banco ha conseguido recuperar beneficios, sanear la entidad, redimensionarla y hacerla atractiva para terceros. Pero ni el Presidente Núñez Feijoo, ni el Presidente Rajoy, consideran oportuno mantener el banco y explorar otras opciones. En el caso de Núñez Feijoo, es la conducta habitual de aprendiz de brujo, iniciando procesos o asumiendo compromisos que luego abandona sin terminar, como han sido el fracaso del concurso eólico, Pescanova, Alimentos Lácteos, Navantia. Siempre el compromiso es mayor con la propaganda que con los hechos.

Así, mientras el sector naval gallego agoniza, cuando hace solo cinco años tenía 80 buques en construcción, Gas Natural Fenosa, principal productor eléctrico de Galicia, titular de la mayor parte de embalses hidroeléctricos, adjudicataria del principal lote de megavatios eólicos, copropietaria de la empresa pública SOGAMA, contrata barcos gaseros en Asia. En Galicia, en lugar de comprometerse con el naval, la eléctrica restaura un pequeño poblado en el pueblo natal del Presidente autonómico, transformándolo en academia privada de inglés que, naturalmente, subvenciona el Gobierno gallego.

Y aunque Feijoo conversa con Fainé, principal accionista de la eléctrica, vinculado al sector naval a través de la alianza con PEMEX en REPSOL, no se deriva ninguna acción inversora. Por el contrario, se anuncia la reestructuración de Navantia, antesala de su desparición. Es probable que el banco, como el naval, acabe siendo moneda de cambio para resolver otros problemas, como el conflicto catalán.

En una apacible conferencia en el Hotel Ritz, celebrada días pasados, Feijoo se extendía cantando las loas de la economía gallega, el estado de los servicios públicos y la competitividad. Dejándose querer por la adulación mediática, siempre necesitada de personajes. Por desgracia los indicadores oficiales no acompañan ese optimismo. Que otras Comunidades Autónomas presenten peores datos de empleo no puede ser motivo de satisfacción. Galicia se aleja de la convergencia con España y con Europa, el imparable declive demográfico se une a una estructura empresarial muy atomizada, con un sector industrial en derribo y con cifras de ocupación muy bajas. Incluso la corrupción se ha hecho un lugar en la vida institucional sin que la Xunta muestre la menor inquietud. Dos gigantes, Citroën en el Sur e Inditex en el Norte, visten las estadísticas. La evidencia de la crisis es la mínima inversión del exterior y la emigración masiva de los jóvenes más cualificados.



jueves, 31 de octubre de 2013

NUÑEZ FEIJOO CONTRA LOS DERECHOS HUMANOS



“Tarifa plana para matar”, ha dicho el Presidente de Galicia sobre la sentencia del Tribunal de Estrasburgo que deroga la llamada “doctrina Parot”. Una bárbara expresión, descalificadora nada menos que del Tribunal europeo de Derechos Humanos.

Dice el adagio clásico “dura lex, sed lex”, mostrando la primacía de la norma de derecho sobre la opinión o la costumbre. El Estado de Derecho exige respetar las sentencias judiciales basadas en la ley y no sustituirlas por las soluciones derivadas de las emociones o la oportunidad.

Era previsible desde 1979, cuando España se adhiere a la Convención de Derechos Humanos del Consejo de Europa y acepta la jurisdicción de Estrasburgo, que las penas de cárcel se cumplirían de acuerdo con la ley vigente entonces. Ocurría sólo cuatro años después de la muerte del dictador y apenas transcurrido un año desde la aprobación de la Constitución. Se habían aprobado las leyes de amnistía y existía el convencimiento de que se dejaba atrás el régimen penal represivo.

El tiempo demostraría que lo peor del terrorismo estaba por llegar. Y cuando sucedió, con la escalada de asesinatos de los años 80, todavía se demoró la reforma del Código Penal hasta 1996. Para cualquier persona informada era evidente que la interpretación judicial de 2004, aplicada con efectos retroactivos era recurrible y que solo perseguía ganar tiempo.

Así, aunque Núñez Feijoo quiera descalificar la sentencia, y de paso a la Convención de Derechos Humanos, estamos justamente ante la aplicación del imperium de la ley frente a la arbitrariedad de los poderes públicos. Lo cual no es contrario a la legítima opinión de que las penas para determinados delitos puedan ser modificadas por el legislador, como ya se ha hecho, pero non carácter retroactivo.

El exabrupto del Presidente gallego persigue otro objetivo. Sumarse al espíritu vindicativo que enarbola la fracción más intransigente del Partido Popular. Con la idea populista de captar el descontento de las víctimas y transformarlo en beneficio electoral. Se ha visto en la manifestación de la pasada semana, que la siembra de vientos sigue cosechando tempestades en forma de abucheos.

Núñez Feijoo, que gobierna con mayoría absoluta, no ha hecho ningun esfuerzo para explicar a los ciudadanos la grandeza y servidumbre del Estado de Derecho, ni el valor de los Derechos Humanos. Ha utilizado su posición privilegiada para lanzar una soflama que abunda en la deriva hacia la extrema derecha que caracteriza a gran parte del conservadurismo español y europeo. Ultraliberalismo, segregación social, populismo rancio y escasas convicciones democráticas. Una combinación letal para una sociedad tan castigada por la crisis económica y que ahora ve como los valores democráticos son puestos en almoneda por quienes juraron defenderlos al tomar posesión de las magistraturas otorgadas por los ciudadanos.

Que el terrorismo ha sido un enemigo formidable de la democracia, es una evidencia. Que ha sido vencido en el marco del Estado de Derecho también. Los episodios ilegales, como el GAL, la tortura y otros, no han producido resultados. Han degradado la lucha de los demócratas y han retroalimentado a los violentos y a sus seguidores. Sólo la unidad de las fuerzas democráticas en el Pacto antiterrorista, la máxima profesionalización del trabajo policial y la firmeza de la judicatura han producido ese resultado tanto tiempo esperado.

Olvidar esa lección, aprendida con tanto sufrimiento, con más de un millar de muertos y miles de afectados, es el peor servicio que los gobernantes pueden hacer. Rajoy, tras un titubeo inicial, mantuvo una postura digna. Núñez Feijoo, Aguirre y otros dirigentes han mostrado hasta donde puede llegar una fracción de la derecha española: al desprecio de los derechos humanos. Retrocedemos décadas. En nuestro entorno, Francia, Holanda, Italia y otros países, vemos el crecimiento de partidos políticos xenófobos. En España todavía no, pero ya sabemos de donde saldrán y quienes serán.