ELECCIÓNS MUNICIPAIS. VOTO URBANO EN GALICIA

CONCELLOS DE MAIS DE 10.000 HABITANTES

VOTO URBAN MUNICIPAIS GALICIA 2015

ALCALDÍAS POR TRAMOS DE POBOACIÓN

	TOTAL	PSdeG-PSOE	PP	BNG	OUTROS
MAÍS DE 50.000 HABITANTES	7	2	1	1	3 (MAREAS)
20.000- 50.000 HABITANTES	15	3	5	2	5 (1 TEGA-1 AV-1 AE- 1 UXC-1 CXG)
10.000-20.000 HABITANTES	35	16	9	6	4 ( 1 CXG- 1 LS- 1 SM- ORDES, PENDENTE)
TOTAL DE ALCALDÍAS EN CONCELLOS CON MÁIS DE 10.000 HABITANTES	57	21	15	9	12

	Poboación	PP 2011	PP 2015	Diferenza	Diferenza %	PSdeG 2011	PSdeG 2015	Diferenza	Diferenza %
Ames	29.975	5.932	2.518	-3.414	-57,55%	3.698	2.510	-1.188	-32,13%
Arteixo	30.857	6.566	6.890	324	4,93%	2.165	2.312	147	6,79%
Cambre	24.029	3.194	2.607	-587	-18,38%	2.197	2.128	-69	-3,14%
Carballo	31.288	6.114	3.747	-2.367	-38,71%	1.526	1.676	150	9,83%
Coruña, A	244.810	51.262	36.838	-14.424	-28,14%	31.338	21.874	-9.464	-30,20%
Culleredo	29.434	3.042	2.233	-809	-26,59%	4.684	4.797	113	2,41%
Ferrol	70.389	14.974	11.730	-3.244	-21,66%	8.262	5.955	-2.307	-27,92%
Narón	39.574	5.496	3.639	-1.857	-33,79%	1.527	1.489	-38	-2,49%
Oleiros	34.563	5.641	3.199	-2.442	-43,29%	1.515	1.435	-80	-5,28%
Ribeira	27.565	7.913	5.206	-2.707	-34,21%	2.193	2.175	-18	-0,82%
Santiago de Compostela	95.800	20.787	15.869	-4.918	-23,66%	14.876	6.919	-7.957	-53,49%
Lugo	98.560	22.844	15.132	-7.712	-33,76%	19.786	13.959	-5.827	-29,45%
Ourense	106.905	21.564	16.345	-5.219	-24,20%	20.896	10.070	-10.826	-51,81%
Cangas	26.567	6.095	4.213	-1.882	-30,88%	2.064	1.001	-1.063	-51,50%
Estrada, A	21.197	6.771	5.662	-1.109	-16,38%	5.716	4.574	-1.142	-19,98%
Lalín	20.158	7.832	5.326	-2.506	-32,00%	2.250	1.725	-525	-23,33%
Marín	25.329	6.158	5.597	-561	-9,11%	2.617	1.928	-689	-26,33%
Ponteareas	23.115	4.844	3.434	-1.410	-29,11%	1.811	1.965	154	8,50%
Pontevedra	82.946	17.244	10.725	-6.519	-37,80%	5.803	4.277	-1.526	-26,30%
Redondela	29.909	6.635	6.047	-588	-8,86%	4.962	4.244	-718	-14,47%
Vigo	294.997	61.616	28.874	-32.742	-53,14%	50.045	73.074	23.029	46,02%
Vilagarcía de Arousa	37.712	8.054	5.338	-2.716	-33,72%	4.633	6.221	1.588	34,28%
SUMA	1.425.679	300.578	201.169	-99.409	-33,07%	194.564	176.308	-18.256	-9,38%
TOTAL GALICIA	2.748.695	709.816	526.325	-183.491	-25,85%	411.458	388.126	-23.332	-5,67%
PORCENTAXE + 20.000/GAL	51,87%
	Poboación	PP 2011	PP 2015	Diferenza	Diferenza %	PSdeG 2011	PSdeG 2015	Diferenza	Diferenza %
Coruña, A	244.810	51.262	36.838	-14.424	-28,14%	31.338	21.874	-9.464	-30,20%
Ferrol	70.389	14.974	11.730	-3.244	-21,66%	8.262	5.955	-2.307	-27,92%
Santiago de Compostela	95.800	20.787	15.869	-4.918	-23,66%	14.876	6.919	-7.957	-53,49%
Lugo	98.560	22.844	15.132	-7.712	-33,76%	19.786	13.959	-5.827	-29,45%
Ourense	106.905	21.564	16.345	-5.219	-24,20%	20.896	10.070	-10.826	-51,81%
Pontevedra	82.946	17.244	10.725	-6.519	-37,80%	5.803	4.277	-1.526	-26,30%
Vigo	294.997	61.616	28.874	-32.742	-53,14%	50.045	73.074	23.029	46,02%
SUMA	994.407	210.291	135.513	-74.778	-35,56%	151.006	136.128	-14.878	-9,85%
TOTAL GALICIA	2.748.695
PORCENTAXE + 50.000/GAL	36,18%

HIMNOS E BANDEIRAS

Unha masa enardecida silbou a emisión do Himno Nacional de España nun recente partido de fútbol. A seriedade dalgunhas autoridades contrastaba coa indisimulada satisfacción doutras, reproducindo así o que acontecía na grada. A liberdade de expresión ampara tamén a crítica ós símbolos. Coa presenza das bandeiras nos edificios públicos acontece algo semellante.

Nun libro de grande interese, “Mater dolorosa”, Álvarez Junco analiza a formación da España moderna a partir da guerra da Independencia e o fracaso da creación do Estado liberal. En "Ser españoles", obra colectiva esos asuntos son estudiados polo miudo. A realidade é que os símbolos nacionais, himno, escudo e bandeira, non gozan do respaldo masivo que teñen noutros países. A dictadura transformounos en símbolos de parte e non de todos. Catro décadas máis tarde ese carácter variou pouco. Así Pedro Sánchez tivo que ofrecer explicacións por terceiras persoas por ter utilizado como fondo dun discurso a imaxe da bandeira do Estado.

Certamente os símbolos non resisten unha análise racional. As letras de moitos deles, da Marsellesa ó propio himno galego, teñen expresións que hoxe chamariamos "políticamente incorrectas". Son artefactos históricos e así hai que consideralos. Coas suas contradiccións internas e os seus siñificados ambiguos, por exemplo o Santo Grial do escudo galego malia o carácter aconfesional do Estado actual. Unha excepción notable e rompedora, é a letra do himno da Comunidade de Madrid, escrito por Agustín García Calvo,  que por razóns obvias apenas se coñece. A sua lectura excusa comentarios:

Yo estaba en el medio: giraban las otras en corro y yo era el centro. Ya el corro se rompe, ya se hacen Estado los pueblos, y aquí de vacío girando sola me quedo. Cada cual quiere ser cada una: no voy a ser menos: ¡Madrid, uno, libre, redondo, autónomo, entero! Mire el sujeto las vueltas que da el mundo para estarse quieto.

Yo tengo mi cuerpo: un triángulo roto en el mapa, por ley o decreto entre Ávila y Guadalajara, Segovia y Toledo: provincia de toda provincia, flor del desierto. Somosierra me guarda del Norte y Guadarrama con Gredos; Jarama y Henares al Tajo se llevan el resto. Y a costa de esto, yo soy el ente autónomo último, el puro y sincero. ¡Viva mi dueño, que sólo por ser algo soy madrileño!

Y en medio del medio, capital de la esencia y potencia, garajes, museos, estadios, semáforos, bancos, y vivan los muertos: ¡Madrid, metrópoli ideal del Dios del Progreso! Lo que pasa por ahí, todo pasa en mí, y por eso funcionarios en mí y proletarios y números, almas y masas caen por su peso; y yo soy todos y nadie, político ensueño. Y ése es mi anhelo, que por algo se dice: "De Madrid al cielo".

A VOLTAS COA NACIÓN

O Presidente de Cataluña promove eleccións plebiscitarias cun compromiso firme coa independencia, para ter "índices de paro como os de Dinamarca ou Austria; gozar dunhas infraestruturas como Holanda e dun modelo educativo como o de Finlandia e non ter que sufrir polo idioma propio como en Suecia", en verbas de Artur Mas. Da calamitosa situación financieira de Cataluña non fala, nin dos recortes espectaculares na sanidade ou no ensino. A nación, como fetiche que cubre tódalas vergoñas. Decía Samuel Johnson que o patriotismo  era o último refuxio dos canallas, aludindo a esa capacidade de obnubilar calquera debate racional en beneficio dun concepto emocional. Mentras en Galicia un grupo de persoeiros impulsa o manifesto POLA UNIÓN!. E no País Vasco andan en algo parecido, agora sen bombas.

Así que as vellas dicotomías esquerda-dereita, poseedores-desposeídos, propietarios ou traballadores son arrumbadas para marchar unidos na senda da nación. Como antes coa relixión, un pobo ou nación, unha lingua, un santoral laico, un destiño manifesto. Fora do pobo elexido, da relixión única, os demáis son paganos, bárbaros, inferiores.   Preguntémonos alomenos, Qui prodest (a quen beneficia?)

NO BÓ CAMIÑO

A constitución dos novos Concellos no día de onte, ofrece un panorama ben distinto da etapa anterior. No ámbito das cidades de máis de 50.000 habitantes no Estado, a situación queda resumida no cadro anexo, que permiten albiscar o cambio de goberno nas vindeiras eleccións xerais. Tamén permiten supoñer que as Mareas/Plataformas poderán ter un importante Grupo Parlamentario nas Cortes Xerais. O futuro queda nas mans da esquerda, nomeadamente socialista.

No ámbito galego o PSdeG-PSOE pasa de gobernar tres cidades e unha Deputación a gobernar duas cidades e tres Deputacións. O PP de tres cidades e tres Deputacións a unha máis unha. O BNG non varía e as Mareas acadan tres cidades.

ESPAÑA. CIDADES +50.000	ALCALDÍAS	POBOACIÓN GOBERNADA
PSOE	68	9 MILLÓNS
PP	39	5 “
MAREAS/PLATAFORMAS	10	6 “
OUTROS (PNV-CiU-BNG-CC-ETC)	27	4 “

VOTOS, NON DEMONIOS

Feijóo leva seis anos demonizando as coalicións de goberno e ó "Bipartito" (enténdase goberno de coalición presidido por Touriño), en tódolos debates e ocasións. Dende hai quince días ten o síndrome do converso. Igual co resto do PP, está disposto a pactar con calquera, en todo lugar, mesmo sen límites. Así dixo o Sr. Louzán antes de ofrecerlle un pacto ó grupo que ata ese día era alcumado de facer política cubana ou venezolana. Na mesma onda, a señora Aguirre quería pactar con Cidadáns e co PSOE. Mesmo propon unha grande coalición "para frear ós soviets". Qué imaxe, Aguirre, afogada pola corrupción, centinela de Occidente fronte ós bárbaros. Pura imaxinería franquista. Tamén o Sr. Monago non descartou pactar con Podemos; Feijóo, presente nese acto, aplaudiu esa gallarda postura.

Na campaña electoral galega Núñez Feijóo ofrecía un día pactar con Cidadáns e outro día co socialismo moderado. Logo de seis anos predicando contra os gobernos de coalición, agora di que "os pactos están no ADN do PP". Semella ter caído do cabalo de Saulo e descubrir a verdade logo dunha vida enganando. Quere pactar con calquera, suponse que por coherencia programática, no mellor estilo de Groucho Marx.

Alerta Feijóo coa inestabilidade institucional cando a única inestabilidade ven provocada por subordinar á Xunta ós intereses partidarios e de promoción persoal coa vista posta en Madrid. É certo que o PP atopa dificultades para ter socios de goberno. Colleitan o que sementaron logo de anos rexeitando calquera tipo de acordos ou pactos. Instalados na soberbia, non acaban de comprender o denominador común dos resultados electorais, o rexeitamento das políticas económicas inxustas e desiguais, e da corrupción que aniña nos gobernos populares.

A lei vixente, artigo 140 da Constitución española, establece que os Alcaldes son elexidos polos concelleiros electos. Va de seu que será Alcalde(sa) que teña a maioría dos votos. Esa a lei vixente e pode cambiarse, sempre que haxa un consenso tan amplo como houbo en 1978. Pero a alternativa non será, como querían Feijóo e Rajoy, que un grupo minoritario teña o plus da maioría absoluta. En España as coalicións todavía son recentes, pero na Europa comunitaria hai 25 gobernos estatais de coalición, e só tres de maioría absoluta, Reino Unido (cun sistema electoral maioritario), España e Malta (ambas con sistemas electorais proporcionais).

Agora entonan o mea culpa e asumen que comunicaron mal. En realidade mentiron. Chamaron austeridade á desigualdade, falaron de recuperación omitindo que era para a minoría. Dixeron rigor e foi corrupción.

.

TEMPO NOVO

Quince días despois das eleccións locais, a paisaxe vai quedando nidia. A un lado o PP que tendo gañado en termos absolutos resulta perder en termos relativos pois cederá o control de moitos Concellos, Comunidades Autónomas e Deputacións Provinciais, pola política de pactos inevitable nun contexto de fragmentación electoral. Doutro lado o Partido Socialista que, cun leve incremento electoral, acada a dirección de moitas das devanditas institucións, pola sua maior centralidade para fraguar pactos e coalicións. Finalmente a irrupción de novos partidos e coalicións engade unha novedosa vía con efectos institucionais inmediatos: Santiago, Coruña ou Ferrol, pero tamén Madrid, Barcelona ou Valencia.

Xurde un escenario interesante pois modificará as prioridades e sobre todo as formas de actuar. Probablemente con sobresaltos e dúbidas, inevitables nun contexto de gobernos máis  heteroxéneos. Pero tamén un escenario creativo que pode axudar a innovar en problemas enquistados: reformas institucionais, electorais, políticas sectoriais, etc.

A día de hoxe o PP semella desarbolado. A sucesión de ataques, ameazas á estabilidade, apelacións a todo tipo de acordos pero rexeitamento a modificar a política económica, expresa o desconcerto instalado na cúpula conservadora. Nin acaban de asimilar o resultado electoral nin de comprender a mensaxe común ós resultados: o rexeitamento social da política económica, da rebaixa dos dereitos e prestacións sociais e da corrupción xeral no entorno dos conservadores.

En Galicia, o Presidente Feijoo responde á esa pauta de comportamento. Vociferante contra todo e contra todos, rexeitando calquera cambio de rumbo nunha política fracasada e atento a sua proxección en Madrid. Mentras a gobernación de Galicia está abandoada e todolos indicadores alonxados do resto de España, asistimos a un xogo de salón entre dirixentes populares á busqueda dun espazo no tempo novo.