El ojo público, en forma de televisiones, internet, redes sociales, está transformando la actividad política en profundidad. La capacidad que esos medios otorgan a los ciudadanos para hacer oir su voz, siempre que cumpla las condiciones del medio, está alumbrando nuevas formas de actuación. Desde los "escraches" en los domicilios de los políticos, la actuación sobre el Congreso y demás Cámaras, intentanto rodearlo, superarlo, asaltarlo (véanse los mensajes que se intercambian los convocantes), hasta las innumerables webs, blogs, twitts, etc que rápidamente difunden mensajes, interpretaciones, avisos, alertas, valoraciones,etc.
Esa actividad incesante se traslada al interior de las Cámaras, donde los gestos van pesando más que los argumentos. Camisetas, pancartas, y otras formas de reclamar la atención mediática, desplazan la necesidad de ofrecer argumentos, de confrontar propuestas. A ello ha contribuido irremediablamente la evolución del Parlamento, que hoy no es el lugar donde se hacen las leyes sino a lo sumo donde se aprueban, si bien permanece la función de control. La subordinación del Parlamento al Ejecutivo a través de la mayoría absoluta deriva en el desinterés del Gobierno por la Cámara, y así asistimos continuamente a debates donde la justificación de las políticas gubernamentales es pedestre: puesto que hemos ganado podemos hacer cuanto decidamos.
La hipertrofia del Estado de partidos, la invasión de áreas de la sociedad civil, el régimen electoral y otros aspectos del cerrado juego político, ahondan esa crisis. La autorreferencia de las élites políticas ha devenido en un arquitectura institucional elefantiásica, que permite premiar a un mayor número de seguidores: en España, más de 70000 puestos de elección directal y un número muy superior, varios cientos de miles, de libres designaciones, desde consejeros de opacas funciones hasta directores de hospitales, funcionarios de rango medio, etc
Los ciudadanos comprueban así que la oposición parlamentaria es ineficaz y simplemente la sobrepasan. ¿Hacia dónde? Históricamente la supresión de la política ha derivado en formas populistas y más o menos autoritarias, pero faltas del control democrático. En Grecia o en Italia estamos viendo algunas de esas formas. El cuarto poder democrático, la prensa, imprescindible para conformar una opinión pública, sufre una crisis de modelo de negocio ante las nuevas tecnologías, haciéndose más vulnerable a la influencia del poder Ejecutivo a través de contratos, convenios y otras fórmulas.
En Galicia, Feijoo insiste en esa demolición de la política mientras evita abiertamente la rendición de cuentas y la sustituye por una propaganda continuada, al servicio de una gestión muy ideologizada. Una sociedad civil relativamente débil tiene pocos recursos de oposición efectiva y menos de control. Pese a todos sus defectos, el control parlamentario es la única garantía de que el Gobierno se mantenga dentro de los límites de las normas jurídicas y de los usos políticos.
domingo, 28 de abril de 2013
jueves, 25 de abril de 2013
INDECENCIA
Los altos dirigentes del PP comienzan a confirmar los datos publicados por el Sr. Bárcenas. Sobresueldos mensuales de hasta 10000 euros a lo largo de varios años a personas que ya cobraban salarios del Congreso de los Diputados. Para sortear las incompatibilidades, se declaran como gastos de representación. Algunos se justifican diciendo que las horas de dedicación al partido deben de ser retribuidas. Argumento que todos los afiliados podrían hacer suyo. El origen de esas gratificaciones, la "mordida" a empresas. ¿Recibían éstas luego el premio correspondiente en forma de contratos de las Administraciones?
Estamos ante un caso de corrupción notorio que afecta incluso al Presidente del Gobierno. Éste ha decidido no darse por enterado y asumir como normal lo que es abiertamente irregular. Con ese ejemplo sus subordinados tienen carta blanca para cualquier desmán. En Galicia, el Presidente de la Xunta se niega a ofrecer explicación alguna sobre el contenido y circunstancias de su extraña relación con un destacado narcotraficante. El PP se opone a la transparencia de los patrimonios de los 150 altos cargos de la Xunta. Se dan casos como el de la Conselleira de Sanidade, procedente del hospital privado Povisa, al que otorga ayudas y contratos, en un ejemplo de "puerta giratoria" entre la Administración y la empresa privada. Lo mismo ha ocurrido en el IGAPE, entre otros casos de corrupción.
Feijoo prefiere cabalgar la ola de populismo fácil y atacar al Parlamento, es decir a la oposición. Hay que reducirlo proclama, para lograr un menor control todavía del Ejecutivo. Su gobierno es reticente a la transparencia y a la libre información. El portal abert@s de la Xunta, aproximación al Data.gov americano, es decepcionante: pocos datos y no reutilizables. Las peticiones de información del Parlamento, son sistemáticamente denegadas. En seis meses al Grupo Socialista se le han denegado 80 documentos.
Sólo una actitud diferente en la opinión pública puede parar esta deriva inmoral que la derecha está impulsando, hacia una democracia de baja calidad. La tendencia en los países de nuestro entorno es la contraria: dación de cuentas, transparencia, niveles de moralidad más exigentes, clara distinción entre Administración profesional y dirección política, prevención de la corrupción.
En un ejemplo de cinismo, Feijoo ha aceptado una propuesta socialista para crear una Comisión de Estudio para prevenir la corrupción, carente de competencias y donde la mayoría popular impondrá su criterio. Ninguno de sus acuerdos tiene posibilidad de llegar a plasmarse en hechos, salvo voluntad del PP.
Ese es el contexto de la elevada confrontación que se ha instalado en el Parlamento, la incapacidad de Feijoo para crear ningun escenario de encuentro y diálogo.
Estamos ante un caso de corrupción notorio que afecta incluso al Presidente del Gobierno. Éste ha decidido no darse por enterado y asumir como normal lo que es abiertamente irregular. Con ese ejemplo sus subordinados tienen carta blanca para cualquier desmán. En Galicia, el Presidente de la Xunta se niega a ofrecer explicación alguna sobre el contenido y circunstancias de su extraña relación con un destacado narcotraficante. El PP se opone a la transparencia de los patrimonios de los 150 altos cargos de la Xunta. Se dan casos como el de la Conselleira de Sanidade, procedente del hospital privado Povisa, al que otorga ayudas y contratos, en un ejemplo de "puerta giratoria" entre la Administración y la empresa privada. Lo mismo ha ocurrido en el IGAPE, entre otros casos de corrupción.
Feijoo prefiere cabalgar la ola de populismo fácil y atacar al Parlamento, es decir a la oposición. Hay que reducirlo proclama, para lograr un menor control todavía del Ejecutivo. Su gobierno es reticente a la transparencia y a la libre información. El portal abert@s de la Xunta, aproximación al Data.gov americano, es decepcionante: pocos datos y no reutilizables. Las peticiones de información del Parlamento, son sistemáticamente denegadas. En seis meses al Grupo Socialista se le han denegado 80 documentos.
Sólo una actitud diferente en la opinión pública puede parar esta deriva inmoral que la derecha está impulsando, hacia una democracia de baja calidad. La tendencia en los países de nuestro entorno es la contraria: dación de cuentas, transparencia, niveles de moralidad más exigentes, clara distinción entre Administración profesional y dirección política, prevención de la corrupción.
En un ejemplo de cinismo, Feijoo ha aceptado una propuesta socialista para crear una Comisión de Estudio para prevenir la corrupción, carente de competencias y donde la mayoría popular impondrá su criterio. Ninguno de sus acuerdos tiene posibilidad de llegar a plasmarse en hechos, salvo voluntad del PP.
Ese es el contexto de la elevada confrontación que se ha instalado en el Parlamento, la incapacidad de Feijoo para crear ningun escenario de encuentro y diálogo.
viernes, 12 de abril de 2013
FEIJOO-DORADO: A EXTRANA PARELLA
A bochornosa comparecencia no Parlamento do Presidente Feijoo, lonxe de ofrecer un relato coherente e verosímil só amosou as suas peores aristas: soberbia, calumnia, indiferencia. Tamén evidenciou que está ferido e que a noticia divulgada lle produce malestar.
Feijoo acusou á oposición de todo: terrorismo,Herri Batasuna, Bildu, Escobar, EREs, etc, tamén ó medio que divulgou a noticia. Todo para enlamar o fundamental: a negativa a explicar os motivos e o contido dunha relación sorprendente: a dun alto cargo da Xunta, él mesmo, cun coñecido narcotraficante. ¿Por qué ten importancia esa relación de hai duas décadas?
Feijoo comenza a sua defensa faltando á verdade e vai construindo un relato onde falla ese primeiro elemento: sinxelamente é imposible que non soubera da actividade de Dorado neses anos cando estaba frecuentemente nos medios de comunicación, cando xa se producira a Operación Nécora, que marca un punto de inflexión na loita contra o narcotráfico, cando o número de mortos por drogas ou SIDA representaba a primeira causa de morte na mocedade galega, cando él mesmo como alto cargo de Sanidade coñecía de primeira man esos datos. Falta á verdade porque ésta é incómoda: non lle importaba a actividade do seu amigo, nin a ilegalidade da mesma, nin as consecuencias mortais que tiña para moita xente. En todo caso Feijoo sempre se refiere a él como contrabandista, consciente do estigma social que hoxe representa o narcotráfico.
As amizades, a diferencia da familia, dos compañeiros de estudos ou traballo, son electivas. A Psicoloxía social caracteriza a amizade como un sentimento baseado na comunión de valores, intereses ou ideais. De onde se poden deducir amizades baseadas na compartición, na comunicación ou na confianza íntima. O portavoz do Grupo Popular, no debate, aventurou unha explicación plausible sobre os motivos do narcotraficante: a lexitimación social. Compre preguntarse polos motivos do actual Presidente. Polas probas, alomenos eran motivos de compartición: ocio, viaxes, festas, relación con terceiras persoas, etc. No clarexou si foi beneficiario de agasallos.Vinte anos despois segue sorprendendo esa comunión e cuestiona os valores sobre os que calquera actividade política debe sustentarse.
Feijoo tamén negouse a ofrecer datos sobre os posibles beneficios derivados desa amizade, alomenos para o seu amigo. Malia os indicios de contratación coa Xunta nesa época, Feijoo posteriormente intenta extender a sombra da dúbida sobre a contratación doutros gobernos coas mesmas empresas, para non falar do único delito posible: o tráfico de influencias no que él podería estar implicado.
Ademáis Feijoo falta á verdade sobre a duración desa relación, pois está demostrada ata 2003 polo xuiz que dirixiu a investigación. Unha mostra máis do interese en difuminar o que xa percibe como negativo.
Finalmente, ainda que sexa secundario en Galicia, pode preguntarse Qui prodest? A quen beneficia o escándalo?. Sen dúbida ós seus potenciais rivais no escenario estatal, o que sitúa a orixe da divulgación nas propias filas da dereita española. Porque en Galicia a presión da Xunta poderá retirar este asunto da axenda política, pero na política española será difícilmente esquencible. Para o futuro e diante da ausencia dun relato verosímil, Feijoo queda marcado como o amigo do narcotraficante.
Feijoo acusou á oposición de todo: terrorismo,Herri Batasuna, Bildu, Escobar, EREs, etc, tamén ó medio que divulgou a noticia. Todo para enlamar o fundamental: a negativa a explicar os motivos e o contido dunha relación sorprendente: a dun alto cargo da Xunta, él mesmo, cun coñecido narcotraficante. ¿Por qué ten importancia esa relación de hai duas décadas?
Feijoo comenza a sua defensa faltando á verdade e vai construindo un relato onde falla ese primeiro elemento: sinxelamente é imposible que non soubera da actividade de Dorado neses anos cando estaba frecuentemente nos medios de comunicación, cando xa se producira a Operación Nécora, que marca un punto de inflexión na loita contra o narcotráfico, cando o número de mortos por drogas ou SIDA representaba a primeira causa de morte na mocedade galega, cando él mesmo como alto cargo de Sanidade coñecía de primeira man esos datos. Falta á verdade porque ésta é incómoda: non lle importaba a actividade do seu amigo, nin a ilegalidade da mesma, nin as consecuencias mortais que tiña para moita xente. En todo caso Feijoo sempre se refiere a él como contrabandista, consciente do estigma social que hoxe representa o narcotráfico.
As amizades, a diferencia da familia, dos compañeiros de estudos ou traballo, son electivas. A Psicoloxía social caracteriza a amizade como un sentimento baseado na comunión de valores, intereses ou ideais. De onde se poden deducir amizades baseadas na compartición, na comunicación ou na confianza íntima. O portavoz do Grupo Popular, no debate, aventurou unha explicación plausible sobre os motivos do narcotraficante: a lexitimación social. Compre preguntarse polos motivos do actual Presidente. Polas probas, alomenos eran motivos de compartición: ocio, viaxes, festas, relación con terceiras persoas, etc. No clarexou si foi beneficiario de agasallos.Vinte anos despois segue sorprendendo esa comunión e cuestiona os valores sobre os que calquera actividade política debe sustentarse.
Feijoo tamén negouse a ofrecer datos sobre os posibles beneficios derivados desa amizade, alomenos para o seu amigo. Malia os indicios de contratación coa Xunta nesa época, Feijoo posteriormente intenta extender a sombra da dúbida sobre a contratación doutros gobernos coas mesmas empresas, para non falar do único delito posible: o tráfico de influencias no que él podería estar implicado.
Ademáis Feijoo falta á verdade sobre a duración desa relación, pois está demostrada ata 2003 polo xuiz que dirixiu a investigación. Unha mostra máis do interese en difuminar o que xa percibe como negativo.
Finalmente, ainda que sexa secundario en Galicia, pode preguntarse Qui prodest? A quen beneficia o escándalo?. Sen dúbida ós seus potenciais rivais no escenario estatal, o que sitúa a orixe da divulgación nas propias filas da dereita española. Porque en Galicia a presión da Xunta poderá retirar este asunto da axenda política, pero na política española será difícilmente esquencible. Para o futuro e diante da ausencia dun relato verosímil, Feijoo queda marcado como o amigo do narcotraficante.
lunes, 8 de abril de 2013
AMIZADES PERIGOSAS
A publicación de fotografías reveladoras dunha estreita relación persoal entre o narcotraficante Marcial Dorado e o Presidente Núñez Feijoo, ten provocado neste un efecto de confusión. Logo dun primeiro intento de minusvalorar esa relación, posteriores revelacións teñen amosado contradiccións de datas, lugares e contidos. Agora parece existir unha relación longa, dunha década, e intensa, con varias viaxes e festas e con abondosas testemuñas.
Feijoo intenta aparentar que descoñecía a actividade do seu amigo. As numerosas reportaxes publicadas durante anos en todolos medios galegos e estatais sobre o problema do narcotráfico a finais dos anos 80 en Galicia, non parecen ter alterado nese descoñecimento. Malia alguns intentos mediáticos de circunscribilas ó ambito do contrabando de tabaco, neses anos o problema da droga estaba omnipresente nos medios: movilizacións das nais dos afectados, primeiras redadas, investigacións continuadas, que culminarán na operación Nécora, en xuño do 1990, con enorme cobertura mediática.
Sin embargo alguns anos máis tarde, Feijoo, número dous de Sanidade, confraternizaba con Dorado habitualmente. Según o último informe da Xunta, naqueles anos a primeira causa de mortes entre os xóvenes galegos era o SIDA, e o número de mortos por sobredose superaba os 70 anuais. Pero o responsable do Plan contra as Drogodependencias, non era consciente do problema.
As dimisións recentes de altos cargos en Alemaña, Francia, Portugal, Reino Unido ou Estados Unidos, por problemas éticos, de faltar a verdade, de ocultar información, etc amosan un camiño de responsabilidade moral en sociedades avanzadas.
En España, onde o Presidente do Goberno e numerosos membros do seu Grupo aparecen como presuntos receptores de sobresoldos, que procedían de fontes non aclaradas, agardamos en vano unha explicación racional e a correspondente asunción de responsabilidades políticas mediante ceses ou dimisións. Feijoo segue o guión de Rajoy: facer como sin non soubera, actuar como si non importara. Desprezar a opinión pública e amosar a máis completa ausencia de valores morales.
Feijoo intenta aparentar que descoñecía a actividade do seu amigo. As numerosas reportaxes publicadas durante anos en todolos medios galegos e estatais sobre o problema do narcotráfico a finais dos anos 80 en Galicia, non parecen ter alterado nese descoñecimento. Malia alguns intentos mediáticos de circunscribilas ó ambito do contrabando de tabaco, neses anos o problema da droga estaba omnipresente nos medios: movilizacións das nais dos afectados, primeiras redadas, investigacións continuadas, que culminarán na operación Nécora, en xuño do 1990, con enorme cobertura mediática.
Sin embargo alguns anos máis tarde, Feijoo, número dous de Sanidade, confraternizaba con Dorado habitualmente. Según o último informe da Xunta, naqueles anos a primeira causa de mortes entre os xóvenes galegos era o SIDA, e o número de mortos por sobredose superaba os 70 anuais. Pero o responsable do Plan contra as Drogodependencias, non era consciente do problema.
As dimisións recentes de altos cargos en Alemaña, Francia, Portugal, Reino Unido ou Estados Unidos, por problemas éticos, de faltar a verdade, de ocultar información, etc amosan un camiño de responsabilidade moral en sociedades avanzadas.
En España, onde o Presidente do Goberno e numerosos membros do seu Grupo aparecen como presuntos receptores de sobresoldos, que procedían de fontes non aclaradas, agardamos en vano unha explicación racional e a correspondente asunción de responsabilidades políticas mediante ceses ou dimisións. Feijoo segue o guión de Rajoy: facer como sin non soubera, actuar como si non importara. Desprezar a opinión pública e amosar a máis completa ausencia de valores morales.
lunes, 18 de marzo de 2013
CATRO POLÍTICAS EDUCATIVAS
1.En España a política educativa foi sempre espazo de confrontación
ideolóxica, pola intransixencia do pensamento conservador, hostil
históricamente ó ideal de igualdade. No século XIX o labor da
Institución Libre de Enseñanza, foi sistemáticamente atacado pola
dereita, ainda que as suas propostas e realizacións foron o xermolo
ideolóxico do pensamento educativo progresista durante un século. A
política educativa da Segunda República, principalmente no
primeiro bienio , creou miles de escolas, impulsou as
bibliotecas e reformou a formación do profesorado.
2.O franquismo tivo
una especial obsesión co ensino. Iniciouse cunha enorme depuración
dos corpos docentes. Durante duas décadas non se construiu ningún
instituto en España. O ensino foi cedido á Igrexa Católica,
mantendose una pequeña rede pública en instalacións abandoadas e
con corpos de profesores mínimos.A partir de 1960 o desarrollismo
solicita o apoio do Banco Mundial para salvar una economía en
bancarrota e, entre outras consecuencias, se aborda a primeira lei
moderna de educación en 1970, que implanta a coeducación e dispon
a escolarización obrigatoria e integrada ata os 14 anos, algo que
non se conseguirá ata 1976, medio século máis tarde que a meirande
parte dos países europeos. Tamén se suprimen as reválidas
existentes anteriormente. O analfabetismo manterá cotas importantes
ata os anos 80. Esa Lei se desenvolve en Galicia a medio dun Plan
especial de construccións que da lugar a moitos dos actuáis
colexios no medio rural, impoñendo o sistema de centros graduados e
integrados frente o anterior modelo de aulas dispersas nas
parroquias. Consecuencia dese modelo serán o transporte masivo de
estudantes e os comedores escolares.
3.Malia o seu avance
comparativo a Lei de 1970 era insuficiente para dar resposta ás
necesidades da sociedade. Os gobernos socialistas abordarán un
cambio profundo da estrutura do sistema educativo, homologándolo a
Europa, prolongando a escolarización ata os 16 anos, modernizando a
Formación Profesional, revisando o curriculum de todolos graos,
incrementando espectacularmente o número de profesores,
diversificando a oferta e deseñando políticas de atención máis
individualizadas. O ensino preescolar xeneralizouse así como os
estudos postobrigatorios. Das consecuencias abonda suliñar un dato,
neses anos o número de estudantes universitarios se multiplica por
dez ata acadar as medias europeas. Construironse numerosas
universidades, escolas técnicas e outros centros de formación
superior.
Tamén é o momento
da participación das familias, da apertura dos centros de ensino ó
seu entorno, da multiplicación de iniciativas renovadoras. No ámbito
do ensino privado implantase o sistema de concertos para regular as
subvencións do Estado e as obrigas do receptor.
4.A contrarreforma. O
Partido Popular actual está aproveitando a sua hexemonía electoral
no Estado e nas Comunidades Autónomas, para voltar a un modelo
fortemente desigual. O proxeto de lei en curso, a LOMCE, é claro:
segregación ós 13 anos en itinerarios diferentes, potenciación do
ensino privado, criterios mercantilistas, clasificación dos centros
de ensino. Nos gobernos autonómicos reducense becas e axudas,
implantanse copagos, son eliminados milleiros de profesores. O ensino
para quen pague. O ideal ilustrado da educación como
igualdade de oportunidades e fulcro para a movilidade social,
abandoado. Mantense un discurso máis neutro, coa austeridade como excusa para todo, pero os
feitos son indubitables e amosan un rápido deterioro do modelo de
ensino. Retrocedemos ó modelo franquista clásico. Compre suliñar
que os conservadores franceses ou de Alemaña ou de Estados Unidos,
non seguen ese modelo.
Na universidade,
devaluado o Grao, é necesario o Master, máis selectivo
económicamente. As taxas se incrementan a un ritmo superior ó das
becas.
Como hai un século
importa a diferencia, reproducir a orixe social, segregar nas edades
de ensino para separar socialmente na edade laboral: unha minoría
con oportunidades, unha maioría condeada a ser forza de traballo
intercambiable, desechable, con baixas retribucións, menores
oportunidades e sostida puntualmente por servizos de benestar en
progresivo abandono.
jueves, 14 de marzo de 2013
HABLEMOS DE ESPAÑA
La situación económica en Cataluña es peor que la de España en su conjunto, con una deuda más elevada y con desequilibrios que se han venido incrementando desde hace años. Los gobiernos catalanes, aquejados de inestabilidad y forzados a combinaciones parlamentarias contradictorias, han utilizado la Administración autonómica para satisfacer todo tipo de compromisos. El resultado es una estructura elefantiásica que ahora toca sostener y que resta recursos para los servicios básicos.
En la pasada legislatura, CiU hizo del agravio comparativo, sabiamente explotado en su día por Pujol, el eje de su discurso.Pero Mas no es Pujol. Ante la indiferencia del Gobierno de España, suficientemente atareado con lo suyo, Mas disolvió la Cámara y convocó nuevas elecciones, para obtener un peor resultado y verse aún más dependiente de ERC. Ésta, no lo olvidemos, había sido anteriormente miembro del gobierno presidido por el PSC.
En ese juego de despropósitos, el único camino era la huida hacia adelante y en ello están. Sucesivas declaraciones altisonantes sobre la soberanía y el "derecho a decidir" para ocultar la grave situación socioeconómica, Madrid de nuevo como el enemigo exterior, etc. Sólo que ese discurso ha cogido al PSC en su peor momento electoral, llevándolo a sumarse a la estrategia nacionalista.
Hasta aquí los hechos resumidos. Del otro lado la situación no está mejor. Rajoy dispuesto a hacer pagar cara la posición catalana, convencido de que el tiempo corre en su contra. El PSOE atrapado entre la lealtad con el PSC o con su propia trayectoria, defendida en el caso del País Vasco al precio de muchas vidas humanas.
¿Hay salida? ¿Es inevitable un referéndum?¿Lleva a algun sitio que no sea peor todavía?
Digámoslo claramente: no existe España sin Cataluña, no es entendible y seguramente no es viable tal como la conocemos. Su liderazgo económico, innovador, social, ha sido constante desde hace siglos y así se ha reconocido en el resto de España desde épocas muy tempranas. Es una verdad asumida de forma general. Pero ha fallado históricamente la solución política a la demanda legítima de autogobierno. La democracia la encauzó inicialmente pero el desarrollo constitucional, con el modelo de quince autonomías de régimen igual, entre ellas Cataluña y dos de régimen foral, ha desvirtuado su autogobierno. Hoy Cataluña reclama sobre todo un pacto fiscal diferente, que le otorgue mayor capacidad de decisión sobre sus propios recursos y sobre su excedente económico, así como mayor capacidad para adoptar decisiones en muchas áreas.
Reproducir el régimen foral vasco no es posible, significaría la liquidación del sistema fiscal español. Aclaremos que la aportación real de la autonomía vasca a la Hacienda común, es mínima , siendo literalmente la que se pacta de común acuerdo, es decir, forzosamente simbólica.
Pero entre la situación actual y el imposible régimen foral, caben muchos grados y ahí es donde falla la política. Para Rajoy y el PP no hay duda de que habrá pacto, previa humillación del Gobierno catalán, doblegado por la crisis. El precio político es muy elevado. Para el PSOE, por boca de su Secretario General debe reformarse la Constitución. Palabras mayores que sirven de excusa para no avanzar nada, ni siquiera en el debate político, diferido a una Conferencia política sin fecha.
La política española se hace así sin hablar de España, del modelo territorial, fiscal, económico. Hoy hablar de España es hablar también de Cataluña. Caben soluciones singulares y deben pactarse, explicándolas claramente. Lo que es bueno para Cataluña debe ser bueno para el conjunto de España y hacia ese objetivo debemos movernos, obviando inútiles confrontaciones o debates esterilizantes. La pasión desbordada, difícil de asumir incluso en el fútbol, es contraproducente en la política. Rigor, seriedad, conocimiento de la historia y voluntad son las actitudes exigibles.
Cervantes dedica páginas encendidas de admiración a Barcelona (¡en el siglo XVII!), sus escritores, artistas y creadores ocupan nuestro imaginario colectivo. ¿No tenemos derecho a exigir hoy soluciones políticas que estén a la altura del momento histórico?
En la pasada legislatura, CiU hizo del agravio comparativo, sabiamente explotado en su día por Pujol, el eje de su discurso.Pero Mas no es Pujol. Ante la indiferencia del Gobierno de España, suficientemente atareado con lo suyo, Mas disolvió la Cámara y convocó nuevas elecciones, para obtener un peor resultado y verse aún más dependiente de ERC. Ésta, no lo olvidemos, había sido anteriormente miembro del gobierno presidido por el PSC.
En ese juego de despropósitos, el único camino era la huida hacia adelante y en ello están. Sucesivas declaraciones altisonantes sobre la soberanía y el "derecho a decidir" para ocultar la grave situación socioeconómica, Madrid de nuevo como el enemigo exterior, etc. Sólo que ese discurso ha cogido al PSC en su peor momento electoral, llevándolo a sumarse a la estrategia nacionalista.
Hasta aquí los hechos resumidos. Del otro lado la situación no está mejor. Rajoy dispuesto a hacer pagar cara la posición catalana, convencido de que el tiempo corre en su contra. El PSOE atrapado entre la lealtad con el PSC o con su propia trayectoria, defendida en el caso del País Vasco al precio de muchas vidas humanas.
¿Hay salida? ¿Es inevitable un referéndum?¿Lleva a algun sitio que no sea peor todavía?
Digámoslo claramente: no existe España sin Cataluña, no es entendible y seguramente no es viable tal como la conocemos. Su liderazgo económico, innovador, social, ha sido constante desde hace siglos y así se ha reconocido en el resto de España desde épocas muy tempranas. Es una verdad asumida de forma general. Pero ha fallado históricamente la solución política a la demanda legítima de autogobierno. La democracia la encauzó inicialmente pero el desarrollo constitucional, con el modelo de quince autonomías de régimen igual, entre ellas Cataluña y dos de régimen foral, ha desvirtuado su autogobierno. Hoy Cataluña reclama sobre todo un pacto fiscal diferente, que le otorgue mayor capacidad de decisión sobre sus propios recursos y sobre su excedente económico, así como mayor capacidad para adoptar decisiones en muchas áreas.
Reproducir el régimen foral vasco no es posible, significaría la liquidación del sistema fiscal español. Aclaremos que la aportación real de la autonomía vasca a la Hacienda común, es mínima , siendo literalmente la que se pacta de común acuerdo, es decir, forzosamente simbólica.
Pero entre la situación actual y el imposible régimen foral, caben muchos grados y ahí es donde falla la política. Para Rajoy y el PP no hay duda de que habrá pacto, previa humillación del Gobierno catalán, doblegado por la crisis. El precio político es muy elevado. Para el PSOE, por boca de su Secretario General debe reformarse la Constitución. Palabras mayores que sirven de excusa para no avanzar nada, ni siquiera en el debate político, diferido a una Conferencia política sin fecha.
La política española se hace así sin hablar de España, del modelo territorial, fiscal, económico. Hoy hablar de España es hablar también de Cataluña. Caben soluciones singulares y deben pactarse, explicándolas claramente. Lo que es bueno para Cataluña debe ser bueno para el conjunto de España y hacia ese objetivo debemos movernos, obviando inútiles confrontaciones o debates esterilizantes. La pasión desbordada, difícil de asumir incluso en el fútbol, es contraproducente en la política. Rigor, seriedad, conocimiento de la historia y voluntad son las actitudes exigibles.
Cervantes dedica páginas encendidas de admiración a Barcelona (¡en el siglo XVII!), sus escritores, artistas y creadores ocupan nuestro imaginario colectivo. ¿No tenemos derecho a exigir hoy soluciones políticas que estén a la altura del momento histórico?
sábado, 2 de marzo de 2013
PRIMARIAS
Hoy el PSdeG-PSOE ha aprobado por práctica y rara unanimidad, la convocatoria de elecciones primarias para elegir a su próximo dirigente. Dificultades reglamentarias han obligado a utilizar un eufemismo, pero el significado de la decisión es claro: superar el síndrome de fortaleza cerrada y dar voz a todos los afiliados. Es un proceso irreversible, que rompe la secuencia histórica y que se trasladará pronto a otros niveles, de los que ya se ha comenzado a discutir en la misma sesión: primarias para seleccionar cargos electos y a dirigentes de otros niveles, limitación de mandatos, etc.
No es extraño que por una vez el socialismo gallego sea noticia nacional. Porque todas las organizaciones políticas en nuestro país padecen el mismo síndrome de democracia interna limitada y este primer paso puede ayudar a desbloquear y modificar profundamente las estructuras rígidas construidas durante la democracia. Y al tiempo para atender a la primera crítica que reciben de los ciudadanos: el distanciamiento.
Esos cambios no tienen efectos electorales. Los estudios conocidos consideran poco relevante el procedimiento seguido, la ley electoral y el carácter de los partidos. Pero si consideran relevante mejorar la calidad democrática mediante la apertura, transparencia y permeabilidad de las organizaciones, como mecanismos catalizadores de la aparición de nuevos liderazgos mediante la confrontación sistemática de ideas y propuestas.
Y de ahí deberá venir el cambio en las formas de gobierno, mediante la despolitización de instituciones y Administraciones, fomentando la mayor profesionalización posible y separando más claramente el ámbito político del ámbito de la gestión, mejorando la transparencia y rendición de cuentas, reforzando las Autoridades de control independientes y no vicarias de partido.
No es extraño que por una vez el socialismo gallego sea noticia nacional. Porque todas las organizaciones políticas en nuestro país padecen el mismo síndrome de democracia interna limitada y este primer paso puede ayudar a desbloquear y modificar profundamente las estructuras rígidas construidas durante la democracia. Y al tiempo para atender a la primera crítica que reciben de los ciudadanos: el distanciamiento.
Esos cambios no tienen efectos electorales. Los estudios conocidos consideran poco relevante el procedimiento seguido, la ley electoral y el carácter de los partidos. Pero si consideran relevante mejorar la calidad democrática mediante la apertura, transparencia y permeabilidad de las organizaciones, como mecanismos catalizadores de la aparición de nuevos liderazgos mediante la confrontación sistemática de ideas y propuestas.
Y de ahí deberá venir el cambio en las formas de gobierno, mediante la despolitización de instituciones y Administraciones, fomentando la mayor profesionalización posible y separando más claramente el ámbito político del ámbito de la gestión, mejorando la transparencia y rendición de cuentas, reforzando las Autoridades de control independientes y no vicarias de partido.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)